'Ik appelleer aan de droom van vrijheid van mensen'

April 30, 2014

 

 

Voor een eerste grote medewerkersbijeenkomst nodigde een client met een specifieke vraag - op ons aanraden - de kunstenaar, filmer, avonturier en schrijver Joost Conijn uit voor een bijzondere lezing / workshop. Om daarin met de vele aanwezige medewerkers, aan de hand van zijn werk als beeldend kunstenaar, te praten over begrenzing en vrijheid in en buiten organisaties.

We vroegen hem om met de aanwezigen te spreken over de (on)mogelijkheden van (management)regels, procedures en begrenzing in de bestaande (organisatie-)orde en vooral ook de ruimte en het 'ontgrenzen' in zijn werk en het vakmanschap dat daarbij komt kijken. Desgevraagd legde hij ook de link tussen de (on)mogelijkheid als factor in zijn werk en in dat van de aanwezige medewerkers. Degenen die erbij waren, hoorden een fascinerend en tot nadenken stemmend verhaal. Hij maakte een geboeid publiek deelgenoot van zijn verhalen over het verrichten van het schijnbaar onmogelijke. Zo bouwde hij ooit zelf niet slechts een volledig werkend lasapparaat maar ook een auto en zelfs een vliegtuig. Over (on)mogelijkheden gesproken...

 

M. Dirksen, medewerker, vakman en deelnemer aan de workshop:

"Voor mij het meest indrukwekkend was toch het verhaal van Joost Conijn, die met zijn houten op hout rijdende auto naar Oost Europa was gereden en

 misschien meer nog met zijn zelfgebouwde vliegtuig van Nederland naar Afrika was gevlogen. Niet alleen de kunst van het bouwen, maar vooral het besef wat Joost allemaal tegenkwam aan belemmeringen om zijn droom tot een goed einde te brengen en de wijze waarop hij daarmee was omgegaan sprak mij erg aan. Zoals iemand zei: Je gedrag was de constante wisseling tussen de schlemiel en het genie."

 

Een andere medewerkster: "Ik kies nog te veel voor veilig inderdaad".

 

En nog een andere medewerkster:

"wat mij treft in het verhaal van Joost is dat hij zegt.. ik appelleer aan de droom

van vrijheid van mensen. .. Die hebben we allemaal maar af en toe realiseer ik me ook dat de droom ver weg ergens onder het stof ligt. Dan poets ik hem snel weer af en door met anderen erover te praten glanst hij weer! Inmiddels heb ik geleerd dat het